วาดสำหรับโครงการไพ่ทาโร่ห์ของ Dojin-City แต่ดันไปเปลี่ยน The High Priestess กลายเป็นเด็กเนิด คาดว่าน้องเค้าต้องใส่แว่นเพราะแสงไม่พอ ขณะที่วาดไปก็คิดว่าโมเอะคืออะไรๆๆๆๆๆ (ตอนนี้ฉันก็ยังคงสงสัย....)
แล้วก็ขอบคุณทู้กคนที่ไปอุดหนุนโด Love at First Bite ของฉัน ดีใจจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเลยทีเดียว(ขายออกหกเล่มอ่ะ ถ้าไม่มีคนซื้อจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่มี 6 คน มันคาใจอ่ะเทอ ฉันล่ะอยากเห็นหน้าคนซื้อจิงจิ๊ง คิดยังไงถึงได้ซื้อหว่า ถ้าอ่านอยู่ก็ช่วยรายงานตัวหน่อยนะเทอ จุ้บๆ)
ลิงก์ Love at First Bite จ้ะ
http://moondog.exteen.com/20071009/comic-expo]http://moondog.exteen.com/20071009/comic-expo
อันนี้ นึกว่าเล่าสู่กันฟังนะ ที่จริง...มันเป็นครั้งแรกที่การ์ตูนของฉันขายออก ซึ่งเป็นพัฒนาการที่ดีมากเมื่อเทียบกับที่ผ่านมา ดู....
ม.3 เปลี่ยวจัดเลยร่อนจดหมายรับสมัคร Pen Friend นับสิบฉบับ....เงียบ
ม.4 ทำการ์ตูน 5 หน้าจบ สดมากแค่ปรินท์แล้วเย็บมุมเท่านั้น ขายที่เชียงใหม่ ขายเกลี้ยงเลย (เพราะทำขายแค่2เล่ม แถมคนซื้อเป็นลูกพี่ลูกน้องด้วย)
ม.5 ทำการ์ดปีใหม่ขายที่สาธิตมช. ขายมะออกซักอัน เลยแจกไล่ชาวบ้าน (ชาวบ้านเลยเครียดมากเพราะเหมือนโดนขืนใจ)
ปี1 ทำออริจินัลขายงานกิฟท์ ศิลปากร ซีลอกซ์เย็บมุงหลังคากันสดๆ ผลคือ มันแนวมากจนขายไม่ออกซักเล่ม เลยไล่แจกตามป้ายรถเมล์ (แต่คนตามป้ายรถเมล์ขัดขืน เลยอดแจก)
สำหรับบางคน อาจจะชินชากับการที่ได้รับการตอบรับล้นหลาม (จริงๆที่พูดมาเนี่ยไม่ใช่อะไรหรอก กรูอิจฉา...แต่ว) แต่สำหรับเรา การได้รับผลตอบรับไม่ว่าจะมากจะน้อยก็คือผลตอบรับ(แล้วที่นั่งนับReplyทุกวันๆนี่มันอะไรกันเทอ)
มันมีค่าเสมอ(จะพูดให้ได้อะไรขึ้นมา)ขอบคุณ(นี่ใช่มั้ยประเด็น)
ปล1. ขอบคุณท่านPanda & Friends มากๆที่ช่วยขายโดให้ (ชอบงานBleachของท่านมานานแล้ว ที่จริงอยากซื้อเข็มกลัดของท่านลายอื่นด้วย แต่มะมีตังค์ ฮือ)
ปล.1.1 ขอบคุณ Hiney เป็นธุระหาบูธให้ลง แถมยังช่วยซื้อด้วย ขอบใจน้า
ปล2. เด๋วจะไป Comic Partyต่อ ไปเจอกันได้นะเทอ ไม่ซื้อไปยืนอ่านเฉยๆก็ได้ บูด เอ้ยบูธจะได้ไม่ร้างมาก
ปล.3 โดขายไม่ออกเป็นธรรมดาโลก(แค่กระโดดถีบกำแพงเป็นวรรคเป็นเวร) ยังไม่เข็ด ต่อมสำนึกยังไม่ทำงาน เด๋วจาออกอีก(บอกทำไม)
แถมพกด้วย.... TAGจากน้องเร ผู้คลั่งประธาน และตอนนี้มันก็กำลังอยากได้โดประธานมัดเชือกอยู่(SMใช้ได้เลยล่ะ)คุณโทเมะช่วยสงเคราะมันหน่อยเถอะ(โทเมะบ่น....แค่เรื่องลูกอมฟาโรห์ตรูก็ปวดหัวพอแล้ว)
1. ไม่เข้าใจ ทำไมต้องเป็น Graphic Designer
จบจิตกำมา ทำไมฉันไปแย่งงานเด็กนิเทศเขาทำวะ แต่งานมันหายากนี่นา ได้อะไรก็ทำไปก่อนเละกัน(ปลอบใจตัวเอง ถ้ารวย ตรูจะนั่งเขียนโดทั้งวันไม่ไปไหนเลย คอยดู๊)
(เออจะว่าไป....แปลกเนอะ ที่จริงตอนติวเข้าศิลปากร ก็ติวกับรุ่นพี่นิเทศ แต่ดันติดจิตกำ สงสัยพี่แกจะเก่งเกินว่ะ)
2. ไม่เข้าใจ ขายโดได้หกเล่ม
อันนี้....ต่อจากข้างบน ยังไม่จบง่ายๆ จำนวนหกเนี่ย มันคาใจตรูจริงๆ ขายไม่ออกไปเลยยังจะเข้าใจมากกว่า
ถ้าคิดแบบเข้าข้างตัวเองแต่โทษคนอื่น.... เอ่อ สงสัยในประเทศไทยคนชอบอ่านยูกิโอที่หลงเหลืออยู่คงมีน้อยมั้ง
ถ้ามองความเป็นจริง โดที่เต็มไปด้วยความรุนแรงแบบนั้นใครจะไปซื้อลงฟร้าาาาา เลิกเขียนโดแล้วไปแบกข้าวสารปายยยย
3. ไม่เข้าใจ ทำไมต้องเอาตัวละครที่ชอบไปจับคู่
มันเป็นเซ้นส์ของคนบ้านนอกอ่ะ แบบว่าชอบให้พี่น้องผองเพื่อนมีลูกมีผัวอะไรอย่างนั้น จะได้ไปกินเลี้ยงงานแต่ง ได้ถือต้นกล้วย ถือประตูเงินทอง....(โอย แฉชีวิตจริง)
สำหรับยามิยูกิ ในมุมมองเรา เรามองน้องเค้าเป็นเด็กผู้หญิงน่ารัก-แสนซน-ขี้งอนไปซะแล้ว ส่วนไคบะก็เข้าแก้บพอดี หล่อรวย(ถ้าเอาสองอย่างนี้ออก ก็ไม่มีอะไรดีเลย)ก็เลยอยากให้โฉมตรูมีคู่ตุนาหงัน กลายเป็นโดที่ขายได้หกเล่มในข้อสอง(สาด ไม่จบ)
โอเค เสร็จแล้วโยนละ ใครอยากได้ ก็เอาไปทำเลย แล้วเขียนมาบอกก็ได้ จะได้ตามไปเม้นท์ โอเค้
edit @ 16 Oct 2007 09:02:36 by Moondog
